Hij kamt zijn haar wel twintig keer,
raakt nauwelijks voelbaar de wasbak aan.
Precies zo, niet anders, legt hij schuin zijn tandenborstel neer
en zo blijft hij nog een tijdje staan.

Het vaste rondje loopt hij door het huis
en haalt dan zijn "dingen die ik nog moet doen lijstje" van de muur.
Achter alles wat hij heeft gedaan zet hij een kruis.'
Dan realiseert hij zich iets en raakt overstuur.

Hij loopt naar de keuken om het gas te controleren

Met een bevende hand geeft hij het briefje
aan de jury en aarzelt dan even
Bekentenissen zijn er toch genoeg, of ben ik soms te laf?
Hij denkt aan de zonden die hij heeft beschreven
wat luidt het vonnis, wat wordt zijn straf?

Met dreigende ogen wordt er naar hem gekeken
Hij hoort ze mompelen: "Het geheel is meer dan de som der delen"
De jury begint eindelijk te spreken:
"Met burgerlijke wijsheden zullen we u niet vervelen"

"Niet uw leven vol kinderlijke zonden die u in

Jij bestaat stilletjes

Ik luister naar de vragen
uit ons dagelijks gefluister...

Jij bestaat ergens stilletjes
verder dan de grenzen van het gehoor,
maar luid en krachtig in mij.
Mijn hart klopt nu hoorbaar voor twee.

Jij bent zonder stem gebleven.
Jouw woorden zijn verdwenen,
maar ik ben hier niet de enige die praat.
Er spreekt hier nog iemand over zijn leven.

Jij veegde achteruit lopend je stappen uit.
De vertrapte sporen zijn er niet meer,

Na duizenden jaren wachten, in haar sarcofaag

wordt zij door ongeduldige vingers van haar zwachtels bevrijd. Zwaar

is de schone slaapster die geen antwoord geeft op de eeuwige vraag,

"Spreek tot ons", roepen ze, "open je ogen nu maar!"

Vanuit de eeuwige duisternis, brengen ze haar naar het felle licht

om haar zielenroerselen te onthullen.

De uitgehouwen hieroglyfen spreken als een episch gedicht,

maar kunnen hun hebzuchitge wensen niet vervullen.