De tijd staat voor altijd stil,

sinds die dag dat ik jouw ogen herkende

Het horloge om mijn hand

is voor altjd gestopt met tikken

De wijzers staan nog altijd

gespreid,

kwart over negen

Sinds dat jaar,

is mijn hart

nog altijd ergens daar

Onze wegen

gescheiden,

zoals die wijzers

op het horloge

Ze staan bevroren,

van steen

als fossielen

net als mijn hart

nu verloren

Als een herinnering,

alsof jij dat bent

om mijn hand

Jij weet dat

ook een kapot horloge

twee ker per dag

de juiste tijd aangeeft

Alsof hij

iets te bewijzen heeft

Onze wegen,

gescheiden,

Maar,

om kwart over negen

is mijn hart ergens daar,

waar jouw ogen

zijn gebleven

Waar het horloge stopte met het wegtikken

van de tijd

Waar de wijzers zicj spreidden,

en jij jouw vleugels,

voor altijd.